[BTS] 014 : U-N-T-I-T-L-E-D

posted on 17 Aug 2011 20:48 by brown-sucre in BTS

 

 

Entry นี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

 

ซึ่งเป็น Parallel Universe ของ

 

 

         014 : U-N-T-I-T-L-E-D

 

 

เพลงเร่งเร้า ยั่วยวน แต่ครื้นเครงอยู่ในที 

          เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้น พร้อมจังหวะ บ้างคร่อม บ้างหยุดนิ่ง

         ติชิลารู้ว่าเพลง Sway และจังหวะ Cha Cha มันร้อนแรงเหมือนไฟที่เริ่มลุกโหม

         แต่สายตาของผู้หญิงเกือบทั้งสตูดิโอที่มองมา คงร้อนเท่ากับเตาปฏิกรณ์ปรมาณู... เป็นเพราะคนที่เธอจับมือ แตะบ่า และถูกเขาโอบเอวหลวมๆ อย่างรักษามารยาท

         “ไม่เข้าใจ”

         “ครับ ? ”

         เคลย์ตัน เวสต์มอร์แลนด์ยิ้ม ตอบ และถาม

         “ทำไมใครๆ ถึงอยากเต้นรำคู่กับเคลย์ตัน” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “หมายถึง ก็ไมได้เต้นเก่งขนาดอาจารย์โลโล่ ทำไมถึงต้องแย่งกันล่ะ?”

         เคลย์ตันหัวเราะ ไม่เอ่ยอะไรต่อ

 

         “มีสมาธิหน่อยนังหนู มองคู่เต้นตัวเองสิยะ อย่าไปมองของคนอื่นเค้า ถ้าอยากมองมากนักก็ไปซื้อหน้ากากมาให้คู่ใส่ซะ จะได้มีสมาธิตอนเต้นมากขึ้น !”

         หลายคนทำเสียงจิ๊จ๊ะในคอ บ้างพึมพำ

         มีคนทำขายแล้วเหรอ

         เออ ก็น่าทำ

         ชวนให้นักเรียนชายขมวดคิ้วด้วยความหวาดหวั่น

         ติชิลามองหน้าคู่เต้น เขายิ้ม มองมาที่ตนเองอย่างให้เกียรติ สมแล้วที่เป็น ‘ท่านรอง’ ซึ่งทุกคนไว้วางใจ และให้เกียรติเขาเช่นกัน

         เธอก้าวตามจังหวะ ไม่ช้า ไม่เร็ว หมุนไปเช่นที่คู่อื่นทำ โดยมีเคลย์ตันเป็นผู้นำ นั่นเป็นเรื่องที่ถูก แม้เธอจะมั่นใจว่าอย่างไรเสียตนเองก็เต้นเก่งกว่า แต่ในเวลานี้ เขาก็ยังทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

         แม้ควรจะตั้งสมาธิจดจ่อกับจังหวะ หากติชิลาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ ว่าเหตุใด อาจารย์ผู้สอนถึงได้ดูแปลกไป

         ปกติ เธอจะได้เป็นคู่เต้นของอาจารย์โลโล่ เนื่องมาจากทักษะการเต้น ที่อาจารย์ใช้ให้เธอเป็นตัวแทนสาธิตให้เพื่อนๆ ร่วมชั้นเรียนดู แต่วันนี้ อาจารย์กลับให้เธอลงไปจับคู่กับคนอื่นๆ ส่วนตัวเองยืนนิ่ง...และเงียบอย่างประหลาด

         จังหวะสะดุดเล็กน้อย เมื่อคู่เต้นหนึ่งนำให้ฝ่ายหญิงมาชนเคลย์ตัน พอดีกับเสียงเพลงที่จบลงไป

         เสียงสนทนาดังขึ้น และเกิดอยู่เนิ่นนานพอที่ทุกคนจะหันมองอาจารย์ประจำวิชา ซึ่งแม้สายตาดูคล้ายจับจ้องไปที่นักเรียน ทว่าไม่มีใครทราบว่าเขามองอะไรอยู่

         “อาจารย์คะ? อาจารย์โลโล่?”

         “หืม?” เขามองตอบ “แล้วนิ่งอยู่ทำไม ทำไมไม่เต้นกันต่อไป”

         “เพลงมันจบแล้วค่ะ ตั้งไว้แทร็กเดียวหรือคะ ? ”

         “อา...ใช่” ผู้เป็นอาจารย์เงยหน้ามองนาฬิกาดิจิทัลเหนือกระจกบานยาว ซึ่งสะท้อนให้เห็นทั้งห้อง

         “จะหมดเวลาแล้ว วันนี้ก็เลิกแค่นี้ ต้นชั่วโมงหน้า ให้ซ้อมหนึ่งรอบ สอบ และเรียนจังหวะใหม่”

         “จังหวะอะไรครับอาจารย์” นักเรียนชายคนหนึ่งเอ่ยถาม ก่อนนึกขึ้นได้จึงยกมือตามมารยาท

         “ถ้ารู้ว่าจะเต้นอะไรในคลาสหน้า เขาจะเรียกว่าแรนดอมแดนซ์หรือไง”

         เสียงครางต่ำประสานจากหลายคน บ้างถึงกับหลุดปากมาว่า ‘เออ จริงด้วยว่ะ’

         “เก็บข้าวของออกจากห้องล็อกเกอร์ให้เรียบร้อยด้วยล่ะ ล็อกมันเสีย อย่าทิ้งอะไรเอาไว้ ไป ! ออกจากห้องนี้ให้หมดภายในห้านาที”

         นักเรียนกรูออกจากห้องอย่างรวดเร็ว หากยังเป็นระเบียบเรียบร้อย แยกกันเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งแยกฝั่งชายหญิง

         ติชิลาเปลี่ยนเสื้อผ้า ดึงกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจากล็อกเกอร์ ก่อนที่จะผูกไทให้เรียบร้อย เด็กสาวหลับตานึกถึงบางสิ่งที่ต้องทำหากคล้ายว่าหลงลืมไป กระทั่งเพื่อนตบหลังเบาๆ บอกว่าตนเองจะกลับก่อนเพื่อไปชมรม เธอยิ้มตอบ แล้วจึงเดินออกนอกห้องแต่งตัว ทั้งที่ยังนึกไม่ออก

         เคลย์ตันยืนรออยู่ก่อนแล้ว เป็นปกติของคาบเรียนเต้นรำ เพราะมันเป็นคาบสุดท้ายของวัน หากไม่ติดอะไร ทั้งสองคนก็จะเดินกลับไปทำงานต่อที่สภาพร้อมๆ กัน เป็นเรื่องธรรมดาสามัญอย่างที่สุด

         ถึงกระนั้นก็ยังมีเด้กสาวมากมายกรี๊ดกร๊าด...และอยากขอเดินข้างๆ ท่านรองมากมายเสียเหลือเกิน

         “ก่อนกลับเข้าสภาผมต้องไปเอาของที่ห้องพักอาจารย์ ชีล่าไปที่สภาเลยก็ได้นะ ไม่ต้องรอ”

         “ของ... อาจารย์... เอ้อ ! ” เธออุทานอย่างนึกขึ้นได้

         “เคลย์ตันไปก่อนเลย เดี๋ยวเราไปเจอกันที่ห้อง ฉันต้องไปเอาของที่อาจารย์โลโล่น่ะค่ะ โอย ไม่รู้ป่านนี้อาจารย์ปิดห้องกลับไปหรือยัง”

         “ครับ”

         เด็กสาวหมุนตัว ตั้งท่าจะวิ่ง

         “ไม่ต้องรอนะคะ กลับไปเลย”

         “ครับ ครับ” เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ

 

ประตูห้องสตูดิโอของอาจารย์โลโล่ยังไม่ปิด 

         เสียง กีตาร์ ของ Eric Clapton ดังคลอไปกับบรรยากาศอันเงียบเหงา

         เธอเคาะประตูเบาๆ แม้กลัวว่าจะทำลายมันลง

         “ขออนุญาตค่ะ”

         เจ้าของห้องหันมามอง

         “หนูมาเอาเอกสารที่อาจารย์ดีแลนฝากมาให้น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าได้อ่านตรวจทาน และจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยังคะ?”

         “เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวผมหยิบ...”

         เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

         “อยู่ที่โต๊ะทำงานด้านใน หยิบเองเลย โต๊ะรกหน่อยนะ”

         “ขอบคุณค่ะอาจารย์”

         ติชิลาเข้าไปหายังโต๊ะไม้ตัวย่อม เธอเคยหยิบของจากตรงนี้มาสองสามครั้ง ขณะทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยในคลาสเรียนเต้นรำ ต้องขอบคุณที่อาจารย์ไว้วางใจให้ทำงานหลายสิ่ง

         หากเธอก็ยังไม่ค่อยสะดวกใจที่จะทำอยู่ดี

         เด็กสาวมองไปบนกองเอกสาร มันแผกจากปกติที่ผู้เป็นอาจารย์จะวางทุกอย่างไว้อย่างเป็นระเบียบ เธอค่อยๆ หยิบกรอบรูปตั้งโต๊ะ ซึ่งวางคว่ำหน้าอยู่บนแฟ้มด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง

         ภรรยาผมเอง

         ตอนอาจารย์โลโล่เอ่ย เขาดูทั้งรัก และภูมิใจ แม้หลังจากนั้นเขาจะเงียบไป ไม่เอ่ยอะไรอีก

         เธอมองหญิงสาวร่างสูงโปร่งในรูปซึ่งยืนเคียงคู่เจ้าของห้อง ตาเธอฟ้า ผมดำยาว ดูสง่างาม และหากจำไม่ผิด ภรรยาของอาจารย์เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-บราซิล สวย...ดูสมกัน กับผู้ที่โอบเอว และประสานมือไว้ คล้ายท่วงท่ายามเต้นรำ

         “หาเจอไหมคุณชีล่า”

         “ยังค่ะอาจารย์”

         เธอละอาย...เผลอหยิบกรอบรูปตั้ง จัดทุกอย่างให้เรียบร้อยตามความเคยชิน ทั้งที่เห็นแฟ้มเอกสารอยู่ตรงหน้าแล้ว

         แต่มันอดไมได้จริงๆ นะ...

         “อาจารย์...”

         ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยลา เจ้าของห้องหันไปรับโทรศัพท์ ติชิลาเก็บข้าวของวางให้เป็นเหมือนเดิม คิดว่าจะให้อีกฝ่ายเห็นหน้าแล้วเดินออกไปเลย

          “อา...ใช่ เขาเอาใบหย่ามาให้เซ็น”

         เธอสะดุดเท้าตัวเอง เผลอเตะขอบโต๊ะ

         โชคดีที่ยังไม่เดินผ่านโค้งมุมห้องไป อาจารย์โลโล่ยังไม่เห็นเธอ

         ติชิลาคิดว่าอีกฝ่ายคงนึกได้ ว่าในห้องยังมีตนอยู่ เขาจึงเปลี่ยนไปพูดภาษาซึ่งเธอไม่เข้าใจ

         เธอลังเล...ไม่บ่อยนักที่จะลังเล

         ท้ายสุด เธอตัดสินใจเดินออกจาห้องโดยไม่ได้ลาอีกฝ่าย

         เสียงกีตาร์จากในสตูดิโอห่างไกลออกไป

         แต่เสียงถามซ้ำๆ ในใจไม่เงียบลงไปสักที...

 

 

...TBC…

 ขอบพระคุณล้งเล้งที่ให้ยืมคต
ท่านใดที่ต้องการต่อคิวเต้นรำ เชิญรับป้ายได้ที่อ.โลโล่ค่ะ

ขอบพระคุณน้องแป๋ม ที่ทำให้ลูกชาย(กึ่งNPC)ต้องลำบากใจ
เพราะลูกสาวพี่ดันไปทราบเรื่องเข้า

ติดตามกันต่อไป

 

Comment

Comment:

Tweet

บ๊ะ ชุ้นพลาดตอนนี้ไปนี่เอง

/รอตอนของแป๋มต่ออีก

ปล. ชีล่าไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมคนถึงอยากเต้นกับท่านรอง!!
/ทึ้งผ้าเช็ดหน้า

#6 By akua on 2011-09-07 02:15

ม่ายยยยย อ่านแล้วลืมมาเม้น ขอโทษค่ะ
/ก่อนอื่น ขอไปเข้าคิวเต้นกับคุณเคลย์ตันก่อน ฮิๆๆ

เป็นเรื่องที่อ่านแล้วเพลิน แบบเพลินมาก ย้ากกก
อ่านแล้ว รู้สึกถึงความเงียบค่ะ.. แบบ สงัดอะพี่
เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ไร้การเคลื่อนไหวจริงๆ
ได้ยินเรื่องแบบนี้ก็ทำตัวไม่ถูกจริงๆละ

ชีล่าก็สมเป็นชีล่าค่ะ แบบ เอออ่านแล้วก็ นี่ละนะ ชีล่า 555
/อย่าพยายามเข้าใจหนู 555555 อธิบายไม่ด้ายยย

#5 By Amina Eirwen on 2011-08-25 00:43

เอาไอเดียเรื่องหน้ากากเสนอทัตซังสิ หาเงินเข้าสภา หึๆๆ

#4 By cyanic on 2011-08-19 13:03

ที่ชอบที่สุดในตอนนี้คือบรรยากาศของเรื่อง ประมาณแบบมู้ดอ่ะค่ะ
ไม่เข้าใจว่าทำไมอ่านแล้วอิน พี่น้ำตาลเก่งอ่าา

ชีล่าก็ยังเป็นชีล่าอ่ะเนอะ ก็คงจะทำต่อไปในแบบของชีล่า
ปล.ไม่รู้มาก่อนว่าคต.ก็ฮอตขนาดนี้....

#3 By Anna D. Louis on 2011-08-18 18:33

อ.โลโล่...โถ...ก็แค่อาจารย์สวยกว่า เฉิดฉายกว่า เร่าร้อนกว่า ภรรยาอาจารย์ก็ฟ้องหย่าซะแล้ว...orz /ไม่ใจ้...

#2 By มาโช on 2011-08-17 22:10

โหยย ลำบากใจอ่ะ ...
เป็นใครก็ลำบากใจน่ะนะ ก็ว่าอยู่ว่าจารย์ล่องลอยพิกล

อาจารย์ยังมีคุณนายที่สองอย่างหนูนะคะ

ปล.ชอบไอเดียหน้ากากเคลย์ตัน 5555 ฮาโคตร

#1 By Pupu Meteor on 2011-08-17 21:18