Blodwen : Shila's Bar

ก่อนหน้านี้

[BT] Shila : Deja Vu

[BT] Shila : Wonderful Tonight

[BT] Kyle : Something Stupid (ปิดท้ายงานวัด)

[BT] Shila : Ms. Harmony (เพิ่มรูป)

[BT] Kyle : 00

ในเมื่อสนิทสนมกันแล้ว ขอใช้เอนทรี่ Ande นะคะ
คิดซะว่าเป็นช่วงกลางๆ - ปลายๆ กันยาก็แล้วกัน

“ถือระวังๆ หน่อย”

“ผมไม่ใช่เบลล์บอย ! ”

“ไฮ พ่อหนุ่มโอลด์อิงลิช ผู้พันใช่ไหมเรา อย่าเพิ่งกระโดด เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก”

เสียงคนกับเสียงคน + เสียงเห่าของหมา = เสียงหนวกหู !

เธอตลบผ้านวม ลุกออกจากห้อง โดยมิได้ดูสภาพสังขารตัวเอง เดินข้ามทางเดินไปอีกปีกของบ้าน เปิดประตูบานยาวที่เชื่อมออกไปยังระเบียงเล็ก

“หนวกหูน่ะสวิตร ! ”

ติชิลายังลืมตาไม่ขึ้น แต่ก็พอเห็นเลาๆ ว่าน้องชายชะงัก เงยหน้าขึ้นมาทางเธอ

“ก็บอกแล้วไงว่าต้องเอารถไปรับเฮีย เครื่องลงหกโมง”

“รู้ แต่พี่เพิ่งได้นอนตอนตีสี่ !”

“อ้าว ไม่ใช่ความผิดผมนี่”

เธอกระแทกลมหายใจ ก่อนหมุนตัว ตั้งใจจะเดินกลับไปนอนต่อ

“ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

“อุ้ย ขอโทษค่ะที่เสียมารยาท” เธอพลันเห็นสมาชิกใหม่ของบ้านที่เดินออกมาจากใต้ร่มไม้ “ยินดีต้อนรับ ตามสบาย และอย่าเสียงดัง”

ติชิลาเดินกลับไปที่ห้อง ปิดประตูเสียงดังแล้วทิ้งตัวลงนอนต่อโดยไม่สนใจอะไรอีก

สวิตรมองคนยืนข้างตาขวาง

เอื้อมมือกดหัวอีกฝ่ายให้ก้มลงอย่างเหลืออด ปราศจากความยำเกรง เพราะ ‘อาวุโส’ หรืออะไรๆ ที่จะทำให้เขาต้องเคารพคนมาใหม่กระเด็นหายไปไกลลิบๆ

“เลิกมองได้แล้ว”

“โชคดีนะ มาวันแรกก็เจออาหารตา”

“อย่าคิดอกุศลกับพี่ผม”

“ไม่ได้อยากได้เขาไปเป็นสิ่งสักการะ จะคิดกุศลทำไม”

ผู้เป็นน้องชายมุ่นคิ้ว พาลนึกโกรธที่พี่สาวผลุนผลันออกมาทั้งชุดนอน ที่เป็นเสื้อกล้าม (ดูเหมือนจะ) โนบรา และกางเกงวอร์มขายาว ทำเอาอีกฝ่ายยิ้มกริ่มอย่างนี้

“เข้าบ้านได้แล้ว ผมจะช่วยเก็บของ”

“ฮื่อ ขอบใจ”

อันเต๋อไม่ได้ช่วยอีกฝ่ายยกกระเป๋าซึ่งมีอยู่เพียงสองใบ หากประคอง ‘บางสิ่ง’ ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม

“ปกติผู้พันนอนตรงไหน ? ”

“ห้องเขา หลังครัว”

“ดี จะได้ให้อยู่ที่เดียวกัน”

สวิตรเลยได้แต่มอง ‘คนอาศัย’ เดินฮัมเพลงเข้าบ้านไป ส่วนตัวเองก็ยกกระเป๋าอย่างขยันขันแข็ง ทั้งที่ใจอยากจะเขวี้ยงลงพื้นใจจะขาด หากทำไมได้เพราะมีของที่ฝากอีกฝ่ายหิ้วมา

บางครั้งเขาก็เบื่อระบบอาวุโสอย่างคนเอเชียเหมือนกัน...ให้ตายสิ !

ตื่นมาอีกทีก็เที่ยงกว่าแล้ว...

หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงมาข้างล่างเพื่อหาอะไรกิน ติชิลาพบว่ามีผักโขมอบชีสอยู่ในตู้เย็น มันอยู่ในชามกระเบื้องที่เข้าไมโครเวฟได้ แล้วยังมีสปาเก็ตตี้ไวท์ครีมใส่เห็ดบนเตา คาดว่าคงเป็นน้องชายที่ทำไว้

แต่ก็แปลก เพราะสวิตรไม่ค่อยชอบทำอาหารอิตาเลียนสักเท่าไรนัก

ติชิลากินจนอิ่ม หลังจากล้างจานชามก็ตั้งใจจะไปนั่งใช้คอมพิวเตอร์ในห้องนั่งเล่น

ขอบคุณสวรรค์ที่น้องชายเธอต้องใช้อินเตอร์เน็ททำงาน เมื่อสามวันก่อนก็มีคนจากบริษัทในเครือของท่ำทงานสวิตรมาติดตั้งดาวเทียม สามารถรับได้ทั้งสัญญาณอินเตอร์เน็ทและสถานีโทรทัศน์จากต่างประเทศ ทำให้เธอได้อานิสงส์ด้วย

หญิงสาวเปิดโน้ตบุ๊คสีเงิน เลือกบราวเซอร์เพื่อส่งอีเมล์ให้เพื่อนที่อยู่ห่างไกล พลางเสียบหูฟังเพลงระหว่างรอเครื่อง sync เพลงจาก iTunes เข้าไอพอดของเธอเอง

“เอ๊ะ ! ”

เธออุทานและชักเท้าขึ้นโซฟาทันที เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างสัมผัส...ไม่ ปะทะเข้าอย่างจัง

วัตถุต้องสงสัยนอนนิ่ง หลังโดนจับได้คาหนังคาเขา

ดวงตาสีฟ้าใสราวลูกแก้วจ้องโดยไม่กะพริบ หูใหญ่ตั้งตรงกระดิก มันเอียงคอมองก่อนทำจมูกฟุดฟิด หางสีขาวเช่นเดียวกับขนฟูตลอดลำตัวกวัดไปมาเร็ว มันเห่า ‘แบ๊ก’ ก่อนวิ่งปรูดไปทางประตู

ติชิลาวิ่งตามไป เห็นมันเอาตัวแทรกเข้าไปในช่องว่างของที่เปิดอยู่

ผู้พันนั่งอยู่ข้างนอก

มองหน้าเธอนิ่ง

แล้วก็เอาเท้าเขี่ยประตูปิดในทันที

“ผู้พัน ! ”

หญิงสาวกระชากประตูออก เป็นเวลาเดียวกับที่สุนัขหางกุดซ่อนตัวอยู่หลังชายร่างสูง เขาเหลียวมองผู้พัน ก่อนเบิกตาเรียวมองเธอด้วยความประหลาดใจ

“ขอโทษครับ”

“ค่ะ”

...มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

สมองที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ใช้เวลาประมวลผลอยู่ครู่ จนระลึกได้

“ถึงเมื่อเช้าใช่ไหมคะ”

“ครับ”

เธอสังเกตเสื้อยืดสีฟ้าจางของผู้ที่ยืนอยู่บนสนาม ดูเหมือนมันจะมีรอยเท้าสัตว์สองขนาดประทับอยู่ตรงชายเสื้อ แน่นอนละ รอยหนึ่งต้องเป็นของผู้พัน ส่วนอีกรอยคงเป็นของเจ้าตัวเล็กเมื่อครู่

“ผมมีเรื่องต้องขอโทษ...”

“คะ ? ”

“เรื่องเจ้านี่...” คนพูดเหลียวไปด้านหลัง “หงเป้า ! ”

จากนั้นก็พูดเป็นภาษาจีนที่เธอไม่เข้าใจอีกยืดยาว และดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าเธอฟังไม่ออก จึงเปลี่ยนเป็นภาษาไทย ที่มีสำเนียงแปร่งเล็กน้อย แต่ก็ชัดมากอยู่

“เรื่องของหงเป้าน่ะครับ...”

ผู้อาศัยอุ้มลูกสุนัขสีขาวขึ้นมากอดไว้แนบอก มันดิ้นซ้ายป่ายขวาอย่างไม่อยู่สุข แถมยังเห่าประท้วงอีกต่างหาก

“จะช่วยรับไว้ได้ไหมครับ”

“หา” ติชิลาอุทานดัง “รับหมาไว้เนี่ยนะ ฉันเกลียดการให้สัตว์เป็นของขวัญ ! ”

“ไม่ใช่ของขวัญ” เขาตอบด้วยเสียงขึงขัง “ผมขอให้เจ้านี่เป็นผู้อาศัยด้วยอีกตัวต่างหาก ผมขอเลี้ยงเอง”

“อาศัย? ”

“คือ...ผมเลี้ยงพ่อแม่ของหงเป้าไว้ที่ซานฟราน ตอนคลอดเจ้านี่อ่อนแอสุด ผมเลยประคบประหงมเป็นพิเศษ มันเลยติดผมมาก พอจะมาอยู่นี่ก็กลัวว่ามันจะตรอมใจ สวิตรเลยบอกว่างั้นก็เอามาด้วยเสียเลย ผมเลยพาไปตรวจโรค กักตัว แล้วก็เอาขึ้นเครื่องมา”

“โถ อุดอู้มาตั้งนาน” พอฟังเรื่องดราม่าของเจ้าตัวน้อยนี่ ก็ทำเอาเธอใจอ่อนยวบได้ในทันที “ขออุ้มหน่อยนะคะ”

ชายหนุ่มส่งลูกสุนัขขาวให้แต่โดยดี ดูเหมือนว่าตัวมันเองก็รู้งาน ถึงไม่ดิ้นคล้ายจะโดนเอาไปเชือด หากสงบเสงี่ยม แล้วยังถือโอกาสวางหัวแนบอกเสียด้วย

“ไซบีเรียนฮัสกี้หรือคะ”

“ครับ”

“แปลก ทำไมสีขาว”

“ตาผมชอบ ผมเลยหามาให้ท่าน พ่อของหงเป้าก็เป็นสีขาว แต่แม่สีอ่อน”

“ถ้ามาอยู่บ้านนี้จะมาชื่อจีนไม่ได้นะ ต้องเคารพอาวุโสรู้ไหม ต้องมีชื่อไปทางเดียวกับพี่ผู้พัน แล้วก็พี่ผู้กองของเอเซน”

ติชิลามุ่นคิ้วเพียงครู่ หากนั่นก็นานพอดูที่จะทำให้อีกคนอมยิ้มได้

“เราชื่อผู้หมวด มีผู้พัน ผู้กอง แล้วก็ต้องผู้หมวด”

สมาชิกใหม่หมาดๆ ไม่สนใจว่าตัวเองจะชื่ออะไร ยังคงซบหลับนิ่ง คล้ายว่าเพิ่งเจอที่ที่ตนนอนได้สุขสบายที่สุดในชีวิต

“ขอบคุณนะครับ”

“ไม่เป็นไร เพิ่มมาอีกหนึ่ง แค่นี้ไม่ลำบากหรอก เนอะไอ้ตัวเล็ก” เธอจูบหน้าผากที่มีขนนุ่มๆ อย่างเอ็นดู ก่อนวางมันลงและดีดนิ้วเบาๆ “ผู้พัน ผู้หมวด เข้าบ้านกัน”

‘พี่ใหญ่’ วิ่งเหยาะๆ ตามนาย แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตา (เบื้องหลังขน) มองน้อง คล้ายจะบอกว่าจากนี้ต่อไป มันไม่ใช่หงเป้าแล้ว หากชื่อ ‘ผู้หมวด’

และดูเหมือนว่าสุนัขจะสื่อสารกันได้ เจ้าตัวเล็กเลยลุกและวิ่งผลุบเข้าไปในประตูที่เปิดแง้มไว้

เมื่อเจ้าบ้านไม่ได้ชวนตนเองเข้าไป อันเต๋อเลยคิดว่าจะไปเดินเล่นในเมือง

อันที่จริงเขาคาดหวังสิ่งที่ ‘มากกว่านี้’ ในการพบกันอีกครั้ง แต่แค่เธอยอมรับหงเป้าเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย อย่างน้อยก็ยังมี ‘ตัวเชื่อม’ ให้เขาได้มีเรื่องคุยกับเธออยู่เรื่อยๆ

แค่นี้ก็ดีแล้ว

“คุณอันเต๋อคะ”

เขามองตามเสียง มองคนที่โผล่หน้าออกมาจากประตู

“ทานกลางวันหรือยังคะ เข้ามาทานก่อนไหม ต้องไปไหนหรือเปล่า”

“ไม่ครับ”

เขาก้าวเข้าไป ถอดรองเท้าเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะเดินในบ้าน เช่นเดียวกับจ้าตัวยุ่งสองตัวที่เท้าเปียก คิดว่าคงโดนเธอจับล้างเท้า ถึงได้เงียบไปครู่ใหญ่

“มีสปาเก็ตตี้ไวท์ครีมซอสค่ะ แล้วก็ผักโขมอบชีส”

ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ ก่อนถาม

“อร่อยไหมครับ”

“อร่อยมากเลย”

“ผมดีใจที่คุณชอบ”

เจ้าของดวงตาสีฟ้าเงยหน้ามอง เธอหัวเราะเสียงดังพลางจับไหล่เขาไว้ ก้มหน้าใช้ความพยายามที่จะหยุดอาการของตนเองในขณะนี้ให้ได้

เธอปล่อยมือจากไหล่ อมยิ้มด้วยใบหน้าแดงเรื่อ

เขาเสียดาย...แต่ความอบอุ่นยังไม่จางหายไปจากบริเวณที่สัมผัส

“น่าเกลียดจริง ๆ เลยฉัน นึกว่าสวิตรทำ”

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน

ระหว่างที่เดินไปห้องอาหาร ช่องว่างที่อันเต๋อคิดว่ามันห่างไกล แท้จริงแล้วอาจจะไม่ไกลจากระยะเอื้อมมือสักเท่าไรนัก

หมดแล้วล่ะไม่มีอะไรมาก นอกจากบ้านชีล่ามีหมาอีกตัว !
ไซบีเรียนฮัสกี้สีขาว ท่าทางแสบน่าดู

อ่านโปรไฟล์อันเต๋อมันต่อก็แล้วกันนะ

Profile

ชื่อ - นามสกุล - ชื่อเล่น ::
แอนดรูวส์ ไคล์ นอกซ์-แกริสสัน ที่สาม (Andrews Kyle Nox-Garisson 3rd)
แซ่ หลิว
ชื่อจริง อันเต๋อ
ชื่อรอง อี้เฉิน (ที่คนทั่วไปเรียก)
คิดว่าคนในบลอดเวน อันเต๋อคงให้เรียกว่า "ไคล์" แหละนะ

เพศ - สถานะ :: ชาย - โสด
อายุ - วันเกิด :: 10 ตุลาคม พ.ศ.2511 / 10 Oct 1968
ส่วนสูง - น้ำหนัก :: 191 cm / 95 kg
สัญชาติ :: อเมริกัน
เชื้อชาติ  :: จีน - อเมริกัน (มีเชื้อไทยอยู่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์)
ศาสนา :: คริสต์ แต่เอาเข้าจริงแนวคิด แนวปฏิบัติ ไปทางพุทธมากกว่า

ที่อยู่ / สถานที่ ::
อดีต - อยู่อพาร์ทเมนต์ของตัวเองที่ NY / บ้านใหญ่ของตาที่ซานฟรานซิสโก
ปัจจุบัน - บ้านของชีล่าและซาเวียร์
อาชีพ / ทำธุรกิจ :: นักธุรกิจ - วิศวกร
มาบลอดเวนเพื่อสร้างตึกโทรคมนาคมให้สวิตร สามารถพบเจอได้ที่ไซต์ก่อสร้าง ตลาดสด บ้านชีล่า

ชอบ :: พระจันทร์ อาหารไทย ฟังเพลงไทยเก่าๆ (สุนทราภรณ์ ราวนั้น)
เพลงสากลแนวฟิวชั่น แจ๊ส  soul R&B หรือ Motown
เครื่องแต่งกายนี่ชอบสีดำ แต่ถ้าอยู่บ้านชอบใส่ยีนซีดกับเสื้อเชิ้ต-โปโลสีอ่อนๆ
ไม่ชอบ :: ไม่ชอบคนที่เอาตัวเองตัดสินคนอื่นตลอดเวลา

งานอดิเรก / สิ่งที่ทำเป็นเวลาว่าง
- อ่านหนังสือ อ่านได้เรื่อยๆ ไม่จำกัดแนวสักเท่าไหร่
- ดูแนวโน้มตลาดหุ้น
- ฟังเพลง แนวเพลงก็อย่างที่บอกด้านบน เดือนนึงซื้อซีดีเยอะเหมือนกัน
- ถ่ายรูป ชอบกล้องฟิล์มมากกว่าดิจิตอล (ชอบการล้างฟิล์มและอัดรูป) แต่ก็คิดว่าดิจิตอลสะดวกดี
- ทำกับข้าว
- เล่นกับสุนัข
- เดินไปคุยกับคุณเวสต์มอร์แลนด์ (จริงๆ คือดื่มเหล้าและเล่นกีตาร์) เหมือนว่าจะรู้จักกันมาก่อน...?

ความฝัน / เป้าหมายในชีวิต
- Fly myself to the moon
- หาหลานสะใภ้ไปไหว้ตาให้ได้ 
*หมายเหตุ* ทำสองอย่างนี้ได้ เรื่องอื่นๆ มันจะตามมาเอง

ความสามารถพิเศษ
- ทำอาหารหรูในงบประมาณจำกัด  
- ไทเก๊ก รำทุกเช้าเป็นเพื่อนตามาตั้งแต่เด็ก เลยติด ตอนนี้ก็ยังรำอยู่
- เปียโน ถูกบังคับให้เรียนแนวคลาสสิคตอน 6 ขวบ ไม่ชอบ เลิก มาถูกใจและเริ่มเรียนด้วยตัวเอง อีกหนตอนได้ฟังเพลงของ Red Garland และ  Stevie Wonder (เพื่อนสอนด้วย)
- กีตาร์ หัดเล่นสมัยหนุ่มๆ ฝึกกับเพื่อนนักดนตรีมาตลอด ชอบมากเพราะหิ้วไปไหนมาไหนง่ายกว่าเปียโนหลายเท่า (จริงๆ คือกีตาร์มันเหมาะกับวงเหล้ายิ่งนัก)
- ร้องเพลง...อืม แต่ไม่ใช่ร้องเพราะเวอร์หรอกนะ...

ตำหนิ ::
รอยสักเป็นอักษรภาษาจีน คำว่า "อันเต๋อ" (ชื่อตัวเองนั่นละ) ตาขอให้สัก เพื่อเตือนไว้ให้ระลึก
มีแผลที่เคยหัวแตกต้องเย็บอยู่ใต้ผม แต่ไม่ชัด

นิสัย ::
เอาจริงเอาจังกับงานมาก รักลูกน้อง ให้ความเป็นกันเองกับคนงานในระดับหนึ่ง แต่ไม่เอางานกลับมาทำที่บ้านเด็ดขาด เป็นคนพูดน้อย แต่คิดเยอะ กับคนไม่สนิทมีอะไรก็แทบจะถามคำตอบคำ แต่กับคนสนิทจะคุยด้วยเยอะหน่อย กับบางคนก็จะพยายามคุยด้วยมากๆ เป็นคนยิ้มบ่อย แต่เหมือนยิ้มมารยาทมากกว่า

บางคนที่ไม่สนิทสนม (ในบลอดเวน) จะมองว่าเขานิ่งๆ ทื่อๆ แต่จริงๆ ในใจคิดอะไรมากมายล้านแปด เพียงแต่ไม่แสดงออกมาให้เห็นเท่านั้นเอง (คนจับไต๋ทันมีอยู่ไม่กี่คน ก็พวกเพื่อนวงเหล้านั่นละ) เลยเป็นที่มาของฉายา "กระบือ" ภายนอกเหมือนทึ่มๆ นิ่งๆ แต่ก็ดูมีเสน่ห์ชวนให้มอง ไม่รู้ว่าเจ้าตัวคิดไปเองรึเปล่า บางคนมักมองเขาเหมือนไม่อยากเข้าใกล้สักเท่าไหร่ จะมีก็พวกที่ไม่ใส่ใจอย่าง-สวิตร หรือไม่คิดอะไรอย่าง-เคลย์ตัน ที่คุยกันได้ปกติดี

อยากได้อะไรจะมุ่งมั่นจนกว่าจะได้ ด้วยความมั่นใจว่า "ต้องได้" และความพยายามมากกว่าคนอื่นทั่วไป ที่ได้ๆ มานี่ไม่ใช่เพราะโชคหรอกนะ

อดีต/ประวัติ...(จัดไปหนักๆ) 

ครอบครัว
เกิดในครอบครัวที่มีสองวัฒนธรรมคือทางอเมริกันจากทางบ้านพ่อ (ทำธุรกิจ) วัฒนธรรมจีนจากบ้านตา (ทำการค้าแถบไชน่าทาวน์) และวัฒนธรรมไทยจากยายที่เป็นลูกครึ่งไทย - ฮ่องกง
ครอบครัวตาเป็นชาวจีนอพยพสมัยรับราชการอยู่ ก่อนที่ราชวงศ์ชิงล่มสลาย ทำให้ต้องหนีคณะปฏิรูปไปอยู่ฮ่องกง ต่อมาก็ไปอเมริกา ตั้งรกรากที่เมืองท่าอย่างซานฟรานซิสโก
- มีพี่น้อง 5 คน
  พี่ชายคนโตแต่งงานแล้ว ดูแลบริษัทของพ่อ
  พี่สาวคนโตแต่งงานแล้ว สามีอยู่ในบ้านพ่อแม่ด้วยกัน
  ตัวอันเต๋อเอง (โสด) แต่ผ่านการหมั้นและถอนหมั้นมาแล้ว 3 ครั้งด้วยกัน
  น้องสาวฝาแฝด คนหนึ่งเพิ่งแต่ง อีกคนหนึ่งเพิ่งหย่า
- ตอนเด็กๆ ร่างกายอ่อนแอ เลยต้องไปอยู่กับตา พอตาเลี้ยงแล้วกลับแข็งแรงขึ้นมาก เลยได้อิทธิพลวัฒนธรรมจีนมากกว่าอเมริกัน แต่สองครอบครัวก็ไม่ได้บาดหมางกัน
- ครั้งที่ร้องไห้หนักที่สุดคือตอนยายเสีย ตอนนั้นเขาอายุ 25 ปี ยายเป็นผู้หญิงที่เขาคิดว่าวิเศษที่สุดแล้ว เท่าที่เคยได้รู้จักมา
- ในครอบครัวเองก็มองว่าอันเต๋อเป็น "คนพิเศษ" เพราะบุคลิกไม่เหมือนพี่น้องคนอื่นเนื่องจากซึมซับตามา เป็นเด็กที่ดูแล้วโตกว่าเด็กทั่วไป ชอบมองแล้วคิดมากกว่าพูด พฤติกรรมคล้ายคนแก่ ไม่ค่อยอ้อนใครเท่าไหร่ แต่รักยายและตามาก (จะอ้อนก็กับสองคนนี้แหละ)
- เรียนปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ ไม่คิดต่อโทและเอก แต่ได้รับเชิญไปบรรยายให้นักศึกษาปริญญาโทและเอกฟังอยู่เหมือนกัน

*ข้อมูลเพิ่มเติม  ::

- สูบบุหรี่ แต่ไม่ติด สูบไม่จัดด้วย ยังไงตอนนี้กำลังเลิก
- เกิดวันเดียวกับตาและปู่ แต่ทั้งสองคนนี้เกิดคนละวันกัน...งงไหม
เกิดวันเดียวกับปู่...ตามวันทางสุริยคติ
เกิดวันเดียวกับตา...ตามวันทางจันทรคติ
-  ถ้ามีใครมาทักทายก็ทักกลับ ไม่ชวนคุยก็ไม่คุยต่อ และถ้าชวนคุยก็คงตอบไม่มากนัก
- พบเห็นเขาได้ที่ไซท์งานก่อสร้างเกือบทุกวัน ถ้าไม่อยู่ที่นั่นก็อยู่บ้าน มีอะไรคนงานวิ่งมาตามไปดู
- สนิทสนมกับสวิตรมาก ถึงขนาดที่ตาของเขาตั้งชื่อจีนให้สวิตรคล้องจองกับเขาเลยทีเดียว

แซ่  ชื่อจริง        ชื่อรอง
หลิว อันเต๋อ       อี้เฉิน
กัว  เล่อหมิง       เสินฉาย

- ปกติหน้าด้านหน้ามึน แต่กับบางคนก็รู้สึกว่าตัวเองเขินเขาบ่อยไปรึเปล่า

หมดแล้วล่ะ ขอบคุณป็อมแป๋มสำหรับความช่วยเหลือหลายๆอย่าง
อันเต๋อเลยงอกมาได้ (พูดเหมือนเป็นเห็ดโคน)
เสียใจอัพงานขนมหวานไม่ได้ -*- ทั้งที่มุขเยอะมากมายแต่เขียนไม่ได้
เขียนเป็นไลท์โนเวลแทนได้มั้ย 555
เสียดาย orz

ต้องอัพอันนี้ก่อน เดี๋ยวจะเลยวันเกิดอันเต๋อมันแล้ว
ไหว้พระจันทร์ก็ไมไ่ด้ไหว้ ขอโทษทุกคนจริงๆ ค่ะ T_T
เฟล์ไร้สาเหตุ ฮ่าๆ มีอะไรติดต่อทาง msn และทวิตเตอร์นะคะ

ป.ล. แอบโฆษณา http://please-rsvp.exteen.com/