Blodwen : Shila's Bar

ก่อนหน้านี้...

[BT] Shila : Deja Vu

[BT] Shila : Wonderful Tonight

[BT] Kyle : Something Stupid (ปิดท้ายงานวัด)

Shila : Ms. Harmony

เมื่อรถสปอร์ตสีแดงเทียบฟุตบาทผู้คนบางส่วนหันมองด้วยความสนใจ
          ครั้นคนขับก้าวลงมาจากรถที่ปิดประทุนไว้มิดชิด ความประหลาดใจก็ก้าวเข้ามาสมทบด้วยอีกประการหนึ่ง รถจอดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวในเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวจะก้าวลงมา เธอกดล็อครถ ก่อนเก็บเรย์แบนกรอบกระทรงนิยมอย่างในหนังเรื่อง Breakfast at Tiffany’s ¹ ลงกระเป๋าถือใบเล็ก
          ผู้ที่ยืนอยู่ริมถนนล้วงกระเป๋ากางเกงยีนซีดเข้ารูป ดูจนได้จำนวนหยิบเหรียญที่เพียงพอสำหรับค่าจอดรถราว ๒ ชั่วโมง ก่อนหยอดมันลงเครื่องเก็บค่าฝากรถอัตโนมัติ เธอเห็นเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งมองมาทางตนเองพลางยิ้มกว้าง แม้จะประหลาดใจบ้างแต่ก็ยิ้มตอบไปด้วยไมตรี
          หญิงสาวเดินเข้าไปในตึกโบราณที่ถูกอนุรักษ์ไว้ยังใจกลางย่านการค้าของเมือง ตึกลักษณะนี้ถูกสร้างมาเป็นร้อยปีแล้ว โดยมากก็เสื่อมโทรมตามกาลเวลา แต่เจ้าหน้าที่ของเมืองก็ฉลาดพอที่จะทำนุบำรุงมันไว้ และเปิดให้ผู้ประกอบการมาเช่า หลังจากโหมกระพือข่าวให้เป็นแหล่งการค้าและท่องเที่ยวแห่งใหม่ของเมือง ด้วยเหตุนี้จึงเห็นร้านสินค้าแบรนด์เนมเรียงรายไปจนสุดถนน จะมีก็แต่ร้านรับล้างและอัดรูปร้านนี้เท่านั้น ที่ตั้งอยู่แถวนี้
          เสียงกระดิ่งเบาๆ ซึ่งแขวนไว้กับประตู เรียกให้ชายสูงวัยเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นผู้ที่ตรงเข้ามาหา

          “คุณมาร์โซ วันนี้มาเองเลยหรือครับ”
          “พอดีจะซื้อของด้วย ก็เลยมาเอง สวัสดีค่ะคุณพีท” เธอยิ้มตอบ ขณะที่ชายผู้นั้นโบกมือให้เด็กๆ ในร้านซึ่งตั้งท่าจะเข้ามาบริการถอยออกไป พลางสั่ง
          “ขอชาจีนเย็นด้วยนะ”
          “ขอบคุณมากนะคะ” ลูกค้าหันไปเอ่ยกับเด็กสาว แล้วจึงหันกลับมา “พอดีจะเอารูปมาอัดค่ะ อยากเก็บไว้ดู อีกอย่างว่าจะทำโปสการ์ดส่งให้เพื่อนๆ ด้วยล่ะค่ะ”
          “หืม...รูปรึ ใช่งานที่บลอดเวนอาทิตย์ก่อนไหม เห็นหลานไปมา บอกว่างานสนุก พลุสวย”
          “ค่ะ”
          “เห็นคนเอารูปมาอัดเยอะเลย ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นหลังงานจบล่ะมั้ง สวยจริงๆ ทั้งฟิล์มทั้งดิจิตอล ที่ร้านนี่หัวหมุนเลยล่ะ นี่เพิ่งซาๆ ไปได้ไม่กี่วัน”
          “แต่ของฉันไม่เหมือนที่คุณพีทเห็นนะคะ” เธอยิ้มมุมปาก ก่อนเปิดกระเป๋าหยิบการ์ดหน่วยความจำกล้อง แบบที่เรียกว่า CF การ์ดออกมา “ขนาดและจำนวนของรูปนี่ อัดตามชื่อโฟลเดอร์เลยนะคะ เอากระดาษด้านนะคะ เว้นขอบขาวให้ด้วย แต่พวกโปสการ์ดไม่ต้องเว้นค่ะ”
          “ได้ ไม่มีปัญหา” เขาเสียบการ์ดเข้ากับการ์ดรีดเดอร์ของเครื่อง และเปิดเพื่อดูรูปภาพก่อนสั่งพิมพ์ “เอ้อ โปสการ์ดนี่...ให้ผมพิมพ์เป็นโปสการ์ดให้เลยไหม ?”
          “ได้หรือคะ”
          “ได้สิ แต่กว่าจะเรียบร้อยก็คงสักสองสามชั่วโมงนะ ต้องไปซื้อแสตมป์ติดเพิ่มเองด้วยล่ะ”
          “เรื่องนั้นไม่มีปัญหาค่ะ ขอบคุณมาก เท่าไหร่ก็จัดการไปเลยนะคะ เดี๋ยวฉันมาเอา”
          “อ๊ะ”
          หญิงสาวทำท่าจะลุก หากต้องชะงักด้วยเสียงอุทานของอีกฝ่าย
          “รูปพวกนี้ไม่เหมือนคนอื่นเขา ปกติที่เจอมาเขาถ่ายจากด้านล่าง แต่นี่มันมุมสูงชัดๆ”
          “ก็บอกแล้วไงว่าไม่เหมือนคนอื่นเขา” ชีล่าหัวเราะเสียงใส “ฉันต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยนะคะ กว่าจะขึ้นไปถึงตรงนั้นได้ ถนนเล็กเหลือเกิน”
          “เก่งนะเนี่ย ไปคนเดียว”
          เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ก็...ไม่ได้ไปคนเดียวหรอกค่ะ มีคนไปด้วย”
          “ดีแล้วๆ ถึงเก่งยังไงแต่มันก็ยังอันตราย เป็นอะไรไปไม่มีใครรู้” เจ้าของร้านถอนใจ “อา โดยเฉพาะภาพที่ทำเป็นโปสการ์ดนี่สวยมากเลยนะ”
          เขาคลิกขยายรูปพลุสีขาวที่มีวงตรงกลางเป็นสีฟ้าสว่าง ด้วยขนาดและความสูงที่แตกต่างกัน เนื่องมาจากจังหวะการแตกตัวของพลุ อีกทั้งจังหวะกดชัตเตอร์ ทำให้ดูคล้ายมีดอกไม้สามดอกถูกจัดช่อรวมกัน และแสงของมันก็ฉาบทั้งผืนน้ำ ชายหาด รวมถึงตัวเมืองให้สว่างไสว
          “จังหวะดีมาก”
          “รูปนี้ฉันไม่ได้เป็นคนกดชัตเตอร์หรอกค่ะ” หญิงสาวยิ้มบาง เธอมองภาพบนจออยู่ครู่หนึ่ง หากใจกลับนึกถึงคนถ่าย... ด้วยเรื่องที่เพิ่งทราบจากน้องชายเมื่อไม่กี่วันก่อน

          ‘เฮียจะมาสร้างตึกโทรคมนาคมให้ผม เลยให้แกมาอยู่บ้านเรา ห้องข้างล่างน่ะ พี่จะว่าอะไรไหม’
          ‘จะว่าทำไม ก็บ้านเราไม่ใช่เหรอสวิตร’
          ‘แหม แต่พี่เป็นผู้หญิง เอาคนอื่นมาอยู่ด้วยมันก็ไม่งาม’
          ‘ยังไงก็เพื่อนสนิทเรานี่ ตามสบายเถอะ ถ้าให้เขาไปอยู่ที่อื่นยิ่งน่าเกลียด’
          หากภาพคืนงานวัดวันสุดท้ายพลันแจ่มชัดขึ้นมา ทั้งที่เธอพยายามกดมันเอาไว้
          มันไม่มีอะไร...
          ชีล่าบอกตัวเองว่ามันต้องไม่มีอะไร...

          “มีอะไรจะเพิ่มเติมไหม?”
          หญิงสาวเกือบสะดุ้งเมือ่ได้ยินเสียงเจ้าของร้าน
          “ไม่มีหรอกค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวอีกสองสามชั่วโมงจะมาเอา อ๊ะ แต่พอมีเหรียญบ้างไหมคะ ต้องไปหยอดค่าจอดรถไว้เพิ่ม”
          “แลกมาแต่แบงค์ใหญ่สินะ”
          “แหม ก็ไม่ค่อยได้ใช้อะไรนี่คะ” เธอแบมือรับเงินจากผู้มากวัยกว่า ก่อนย่อตัวน้อยๆ “ขอบคุณนะคะคุณอา”
          “ลุงมากกว่ามั้ง”
          “พ่อฉันจะแปดสิบแล้วล่ะ คุณเป็นลุงไม่ได้หรอกค่ะ” คนเป็นลูกค้ากล่าวพลางหัวเราะ แล้วลุกขึ้นยืน “ยังไงฝากด้วยนะคะ”
          “ด้านหลังโปสการ์ดจะเอาแบบไหนล่ะ มาเลือกก่อนนะ พิมพ์ข้อความใส่ไปก็ได้” เขาลุกและเลื่อนเก้าอี้ตนเองให้ลูกค้านั่ง
          ชีล่าเลือกกรอบที่ดูเรียบง่าย ก่อนพิมพ์ข้อความสั้นๆ ลงไปที่มุมด้านล่างขวาว่า จากนั้นเคาะบรรทัดลงมา แล้วจึงพิมพ์ชื่อตนเองลงไป ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงเล็กน้อยก่อนพิมพ์ต่อ

 

หญิงสาวออกจากร้านอัดรูป เดินเลยมาอีกสองบล็อกก็ถึงร้านอาหารญี่ปุ่น เธอเข้าไปในร้านที่ตกแต่งด้วยวัสดุนำเข้าจากญี่ปุ่น บริการด้วยพนักงานชาวญี่ปุ่น และแน่นอนว่าอาหารก็ถูกปรุงโดยพ่อครัวต้นตำรับ เคล้าเพลงบรรเลงจากเครื่องดนตรีพื้นเมือง ทำให้ผ่อนคลายได้อย่างประหลาด
          ชีล่านั่งทานไปเรื่อยๆ แบบไม่เร่งร้อน จนหมดเวลาไปชั่วโมงกว่า จากนั้นเธอจึงเข้าไปในห้างสรรพสินค้าเก่าแก่ เพื่อเดินเล่นไปตามเรื่องตามราว จนได้วัตถุดิบที่บลอดเวนไม่มีวัตถุขายมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตอีกหนึ่งถุงใหญ่ ซึ่งเธอต้องหอบถุงกระดาษนั่นอย่างทุลักทุเลพอควร เพราะดันให้น้องชายยืมถุงผ้าไปใช้ แล้วพอเขาคืนมา ตนเองกลับลืมเก็บใส่กระเป๋าเสียนี่
          หญิงสาวเก็บของในรถก่อน แล้วจึงเดินเข้าไปเอารูปในร้าน ซึ่งเธอก็เซ็นหลังโปสการ์ดใบหนึ่ง รวมถึงมอบรูปเมืองบลอดเวนจากมุมสูงที่ขยายใหญ่ให้เจ้าของร้าน จากนั้นเธอจึงออกมา กดเปิดรถเตรียมที่จะขับกลับไปยังบลอดเวน หากจู่ๆ โทรศัพท์มือถือ (ที่นานครั้งจะดัง และยังต้องดังนอกบลอดเวน) ...ก็ดังขึ้น เป็นหมายเลขที่เธอไม่รู้จัก
          หญิงสาวเลื่อนตัวนั่งยังเบาะคนขับ ก่อนสวมแว่นตาดำและไม่ลืมที่จะล็อครถ

          “มาร์โซพูดค่ะ” เธอเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษ
          “สวัสดีครับ” หากอีกฝ่ายกลับตอบเป็นภาษาไทยชัดเจน “ผมอันเต๋อครับ”
          “คุณอันเต๋อ? สวัสดีค่ะ” หญิงสาวมุ่นคิ้ว “แปลกจังที่โทรมาตอนฉันอยู่ต่างเมืองพอดี เลยมีสัญญาณ”
          “ถามเล่อหมิงน่ะครับ ทราบว่าคุณออกจากเมืองมาเลยลองโทร ไม่ทราบว่าขับรถอยู่รึเปล่า”
          “เปล่าค่ะ กำลังจะออกรถ ขับกลับบ้านน่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือคะ”
          “ผมจะขออนุญาตคุณครับ”
          “ขออนุญาต อ้อ เรื่องที่จะมาพักที่บ้าน ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา แค่สวิตรโอเคฉันก็ไม่ว่าอะไร นี่เขายังไม่บอกหรือคะ?”
          “บอกแล้วครับ แต่ผมอยากขออนุญาตคุณอีกครั้ง...ขออนุญาตนะครับ”
          “ฉันอนุญาต” หญิงสาวหัวเราะ ได้ยินอีกฝ่ายทอดเสียงเบา “ไม่ต้องกังวลนะคะ คิดว่าอยู่บ้านตัวเองเถอะ น้องชายฉันก็ไปรบกวนคุณไว้มาก ทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน”
          “ได้ยินอย่างนี้ผมก็วางใจ...” เสียงเขาเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ “ว่าแต่คุณยังไม่ได้เปิดที่ใส่ซีดีในเก๊ะหน้ารถเลยใช่ไหมครับ เห็นเล่อหมิงบอกว่าปกติฟังจากไอพอด”
          “ค่ะ ทำไมคะ มีอะไรรึเปล่า” เธอตอบ พลางเปิดช่องใส่ซีดีซึ่งอยู่ระหว่างที่นั่งคนขับ
          “ผมฝากซีดีไว้ให้แผ่นนึงน่ะครับ ของผมเอง เห็นเล่อหมิงบอกว่าคุณชอบฟังเพลงแนวนี้ เลยหยิบออกจากกระเป๋ามาให้ตอนจะไปสนามบิน ไม่ทันได้ให้กับตัว”
          “ค่ะ หาก่อนนะ”
          “Something Else ของ Robin Thicke น่ะครับ”
          “คนนี้เคยฟังเพลงนึงนะ...” ชีล่าพลิกด้านหลังกล่องซีดีที่ไม่มีพลาสติกหุ้ม “อ๊ะ นี่ไง แทร็กที่แปด the sweetest love”
          “เพราะดีครับ แต่อยากให้ลองฟังแทร็กที่สี่ ยังไงลองฟังนะครับ ผมขอตัวก่อน แล้วเจอกัน”
          หญิงสาวมุ่นคิ้ว มองหน้าจอที่บอกว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว...แถมวางสายเอาเสียดื้อๆ อีกต่างหาก
          เธอจำได้ว่าตนเองชอบเพลงของนักร้องคนนี้มากเหมือนกัน เสียงเขาค่อนข้างสูง แต่ก็นุ่ม ฟังแล้วรู้สึกร่าเริง ทั้งยังอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเหลือบมองให้แน่ใจว่าตนเองยังมีเวลาเหลือพอที่จะนั่งต่อ โดยไม่ต้องเติมเงินค่าจอดรถ จากนั้นจึงเปิดกล่องซีดีและฟังเพลงที่อีกฝ่ายแนะนำมาด้วยความสนอกสนใจ
          กระดาษสีขาวแผ่นเล็กร่วงลงมาที่ตักขณะที่เธอเปิดกล่องซีดี
          ชีล่าหยิบมันขึ้นมาดู แล้วต้องขมวดคิ้ว

          หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมา นึกอยู่ว่าน้องชายตัวดีเล่าเรื่องของพี่สาวให้อีกฝ่ายฟังไปมากแค่ไหนแล้ว ถึงได้เขียนให้กำลังใจอย่างนี้
          เธอดันแผ่นซีดีให้หลุบหายเข้าไปในเครื่องเล่น แล้วจึงกดเลือกลำดับเพลงที่ต้องการ ชีล่าตั้งใจจะออกรถ หากเมื่อดนตรีเริ่ม เสียงกรีดกีตาร์เบาๆ กับเสียงเพอคัสชั่นก็ทำให้เธอชะงัก กระทั่งเสียงร้องขึ้นเธอจังวางมือจากพวงมาลัย และเอนหลังฟังเพลงอย่างตั้งใจ
          หญิงสาวเคาะนิ้วตามไปเรื่อยๆ จนถึงเนื้อเพลงท่อนที่เธอเพิ่งผ่านตา

          พอถึงตอนนี้เธอชักไม่แน่ใจ ว่าคนให้แผ่นซีดีมาจะต้องการให้กำลังตนเองเพียงอย่างเดียวหรือเปล่า คนขับรถยิ้มน้อยๆ เมื่อได้ยินเพลงท่อนสุดท้าย

          “you don’t come yet...”
          ผู้ที่เคาะพวงมาลัยไปพลางพึมพำเบาๆ ก่อนกดเครื่องเล่นซีดีให้เล่นเพลงเดิมซ้ำทุกรอบ
          และเธอก็มั่นใจ...ว่าตนเองคงฟังเพลงนี้ติดต่อกันไประยะหนึ่งแน่ๆ

ส่วนแว่นคือ Ray-Ban Wayfarer

 Ms. Harmony - Robin Thicke

เนื้อเพลงจาก http://www.azlyrics.com/lyrics/robinthicke/msharmony.html

รูปพลุ ขอบคุณ google และ photoshop 7 ซึ่งรูปนั้นประกอบด้วย

- พลุที่ไหนไม่รู้
- เทกซเจอร์น้ำทะเลในHDDลับแลของดิฉัน
- และที่ขาดไม่ได้...ภาพถ่ายอ่าวพัทยา ของใครไม่รู้...
ที่แท้บอลดเวนอยู่ในไทยนี่เอง 

ไม่มีอะไรนอกจากระบายความเสี้ยนของตัวเอง...
ชอบเพลงนี้ของ Robin Thicke มากค่ะ รู้สึกว่าน่ารักจริงๆ
และรู้สึกว่าเหมาะกับชีล่าในตอนนี้มากเลยล่ะ
สวยมาดมั่น นั่นแหละเธอ !

ก้าวไปข้างหน้า...นั่นคือเส้นทางของเธอล่ะนะ
แต่ถ้าโรยด้วยกลีบกุหลายคงไม่หนุก..
รอดูต่อไป ฮ่าๆ

- - -- - - - - - - -

เล้ง - ดูสาวน้อยดีนะเธอ

แป๋ม - ชอบท่อนสุดท้ายที่พูด

หมึก - ดีแล้วที่ไม่พิมพ์ว่าสวยจนน่ากลัว ชะตาชีวิตเธอก็คงงดงามอย่างน่ากลัวไม่แพ้กัน

สกาย - ฮี่ มีคนให้กำลังใจเยอะแกคงสบายใจหน่อย

โค่ - ขอบใจหลายจ้า แกโซคูลลล

ป้าซาบ - เมนต์อย่าง(เข้าใจ)กระบือต่างหาก

อีฟ - แกเป็นกระบือที่ได้รับการยอมรับจากคนทั่วไปแล้ว *ปาดน้ำตา*